Archive for September, 2005

Flag Ang aking sulatin ngayon ay nakasalin sa Pilipino, sa dahilang ako ay nabigyang inspirasyon ng mga tagalog na pelikula… hehe!

Nitong mga nagdaang linggo ay kasakasama namin si Henry (kaibigan ng Kuya NormPicturetaking_1an na galing sa Japan). Sa lubos na pagka ulila sa bayang Pilipinas, minabuti naming manood ng mga pelikulang Pilipino. Kung tutuusin, mas marami pa akong napanood na tagalog na pelikula dito kaysa noong ako ay nasa Pilipinas pa. Sa aking panonood, napasin ko na ang mga salitang tagalog, kapag sinalin mo sa wikang Ingles, ay nawawalan ng bigat ng emosyon! Hindi masyadong malungkot, hindi masyadong nakakagulat at lalong hindi ganoon kasaya. Kung minsan pa nga ay nawawalang na ng saysay. Napansin ko rin sa mga napanood ko na napaka yaman ng Pilipinas sa kultura… Kultura na sa atin lamang makikita, kultura na nag bibigay kulay sa Pilipino, kultura na nag bibigay karakter sa ating mga Pilipino! At nag papasalamat ako at pinalaki ako sa kulturang iyon.

Isang Malaking problema sa akin ang pagbabago ng kultura dito. Marahil nahihirapan lang ako sa biglaang pag babago, dahil mahirap baguhin ang isang bagay lalo na kung kinalakihan mo yun at masaya ka dun sa bagay na yun! Ibang iba ang kultura dito.

Ngunit alam ko, kailangan ko mag bago para ako mabuhay at makasabay dito.

Hmmm… Siguro mas maganda sabihin na kailangan kong palawakin ang aking pag iisip sa mga ganitong bagay… Paalam! Sa muli kong pag sulat! :)

Comments No Comments »

First of all, I would like to thank all the people who wrote, called and posted their opinions, suggestions and concerns. I greatly appreciated them! From the bottom of my heart, thank you!

Most of your message says about God… His plans for me, Him not putting me in a situation I cannot handle and Him helping me on my darkest days… To make sure God really said that, I asked Him myself… I prayed every night, asking Him for His answer to my problem. Guess what; believe it or not, He answered my prayer… One day, I was reading “Our Daily Bread” and He answered my question through that book. It says there: “During difficult times, we are tempted to become passive while waiting for a storm of life to pass. But God invites us to actively pursue the opportunities at hand instead of lamenting over what we don’t have.” Ashamed to say, that is what I am doing… I am dodging my problems instead of facing it and doing something about it and being depressed because I am apart from my family.

Still… I am faced with an unpleasant situation… I am not with my family!

I still miss my family, and that feeling can not be taken away from me. But every word spoken and written to me gave me courage and hope. Courage to face whatever challenges that awaits me here, and hope of doing everything right for me and my family.

Reading and listening to what you have to say about my situation made me think, made me sort things… The positive and negative things to anticipate, giving solutions to problems, and planning for the future and making back-up plans lest the plan fails.

Even with the perfect plan, I cannot assure my future… so…

I have decided… I have decided to let God’s will be done. I’ll do my best in everything God wants me to do.

Sa inyong lahat! Maraming maraming salamat! Di nyo alam kung gaano pinalakas ang loob ko ng mga sulat at tawag nyo! Maraming maraming salamat!

Comments No Comments »